Kenmerken: Antislip onderkant | Productiemethode: Handgeweven | Onderkant: Geweven onderkant | Poolhoogte: Gemiddeld (6 - 12 mm) | Materiaal: Wol | Thema / Stijl: Klassiek | Kleur: Beige | Vorm: Rechthoekig || Usak en de omliggende regio vormden in de 15e eeuw het beginpunt van de Ottomaanse tapijtweverij en groeiden uiteindelijk uit tot het centrum van de tapijtproductie. Als gevolg van de capitulaties die in de 16e eeuw begonnen, kregen ambassadeurs die naar het land kwamen het recht om binnen de grenzen van het Ottomaanse Rijk handel te drijven, waardoor de bekendheid van de tapijten zich tot buiten de landsgrenzen verspreidde. Adellijke families in Europa gaven beroemde schilders opdracht schilderijen te maken waarop de tapijten te zien waren; de tapijten op deze schilderijen werden vervolgens naar de schilders genoemd. Usak-tapijten, die tijdens de regeerperiode van Süleyman de Grote grote betekenis kregen, werden in een nieuwe stijl geweven door weefmeesters die uit Azerbeidzjan waren gehaald. Om te voorkomen dat de originaliteit van de tapijten werd aangetast, werden Anatolische moefti’s aangesteld en werd het weefproces onder toezicht gebracht. In de loop der tijd werden de steeds gevarieerdere patronen opnieuw ontworpen door schilders en decoratieve kunstenaars, waarna de tapijten de naam ‘paleistapijt’ kregen. Usak-tapijten, die veelvuldig werden gebruikt in Ottomaanse paleizen, verschillende kastelen in Europa, moskeeën en kerken, werden meer dan alleen een tapijt: ze waren een symbool van prestige. In de jaren 2000 werd een bijzondere inspanning geleverd om de vroegere glorie van de Usak-tapijten nieuw leven in te blazen. Deze tapijten maken deel uit van ons cultureel erfgoed en zijn kunstwerken die zich wereldwijd hebben bewezen. Usak-tapijten, die hun stempel op de pagina’s van de kunstgeschiedenis hebben gedrukt, danken hun stevige structuur en prachtige uitstraling aan zuivere wollen garens en organische plantaardige kleurstoffen. Historische Usak-tapijten die tot op de dag van vandaag bewaard zijn gebleven, worden in veel belangrijke musea in Europa en Turkije als historische artefacten tentoongesteld.