Cechy: Antypoślizgowy spód | Metoda wykonania: Tkany ręcznie | Spód: Tkany | Wysokość runa: Średnia (6–12 mm) | Materiał: Wełna | Motyw / Styl: Klasyczny | Kolor: Zielony | Kształt: Prostokątny || Uszak i jego okolice były w XV wieku kolebką osmańskiego tkactwa dywanów, a z czasem stały się centrum ich produkcji. W wyniku kapitulacji, które rozpoczęły się w XVI wieku, ambasadorom przybywającym do kraju przyznano prawo do handlu w granicach Imperium Osmańskiego, dzięki czemu sława dywanów wykroczyła poza jego granice. Szlacheckie rodziny w Europie zlecały znanym malarzom tworzenie obrazów przedstawiających te dywany, a dywany widoczne na tych obrazach nazwano później imionami ich twórców. Dywany uszackie, które zyskały ogromne znaczenie za panowania Sulejmana Wspaniałego, zaczęto tkać w nowym stylu dzięki mistrzom tkackim sprowadzonym z Azerbejdżanu. Aby zapobiec utracie oryginalnego charakteru dywanów, wyznaczono anatolijskich muftich, a proces tkania poddano kontroli. Z czasem różnorodne wzory były przeprojektowywane przez malarzy i artystów dekoracyjnych, a dywany zyskały nazwę „dywanów pałacowych”. Dywany uszackie, często używane w pałacach osmańskich, licznych zamkach w Europie, meczetach i kościołach, stały się czymś więcej niż tylko dywanami — były symbolem prestiżu. W latach 2000. podjęto szczególne starania, aby przywrócić dawną świetność dywanom uszackim, będącym zarówno częścią naszego dziedzictwa kulturowego, jak i dziełami sztuki, które zyskały uznanie na całym świecie. Dywany uszackie, które zapisały się na kartach historii sztuki, zawdzięczają swoją trwałość i piękny wygląd czystej przędzy wełnianej oraz organicznym barwnikom pozyskiwanym z korzeni. Historyczne dywany uszackie, które zachowały się do dziś, są eksponowane jako zabytki w wielu ważnych muzeach w Europie i Turcji.