Cechy: Antypoślizgowy spód | Metoda produkcji: Tkany ręcznie | Spód: Tkany | Wysokość runa: Średnia (6–12 mm) | Materiał: Wełna | Motyw / Styl: Klasyczny | Kolor: Beżowy | Kształt: Prostokątny || Uşak i jego okolice były w XV wieku kolebką osmańskiego tkactwa dywanów, a z czasem stały się jego centrum. W wyniku kapitulacji, które rozpoczęły się w XVI wieku, ambasadorom przybywającym do kraju przyznano prawo do handlu na terenie Imperium Osmańskiego, dzięki czemu sława dywanów wykroczyła poza jego granice. Szlacheckie rody w Europie zlecały znanym malarzom tworzenie obrazów przedstawiających te dywany, a dywany ukazane na obrazach zaczęto nazywać nazwiskami ich twórców. Dywany uşackie, które zyskały ogromne znaczenie za panowania Sulejmana Wspaniałego, zaczęto tkać w nowym stylu dzięki mistrzom tkackim sprowadzonym z Azerbejdżanu. Aby zapobiec utracie oryginalnego charakteru dywanów, powołano anatolijskich muftich, a produkcję objęto kontrolą. Z biegiem czasu urozmaicone wzory były przeprojektowywane przez malarzy i artystów dekoracyjnych, a dywany zyskały nazwę „dywanów pałacowych”. Dywany uşackie, często używane w pałacach osmańskich, różnych zamkach w Europie, meczetach i kościołach, stały się czymś więcej niż tylko dywanami — były symbolem prestiżu. W latach 2000. podjęto szczególne starania, aby przywrócić dawną świetność dywanom uşackim, będącym zarówno częścią naszego dziedzictwa kulturowego, jak i dziełami sztuki, które zyskały uznanie na całym świecie. Dywany uşackie, które zapisały się na kartach historii sztuki, zawdzięczają swoją trwałą strukturę i piękny wygląd przędzy z czystej wełny oraz organicznym barwnikom roślinnym. Historyczne dywany uşackie, które przetrwały do dziś, są eksponowane jako zabytki w wielu ważnych muzeach w Europie i Turcji.