Cechy: Antypoślizgowy spód | Metoda wykonania: Tkany ręcznie | Spód: Tkany | Wysokość runa: Niskie (poniżej 6 mm) | Materiał: Wełna | Motyw/Styl: Klasyczny | Kolor: Brązowy | Kształt: Prostokątny || Usak i jego okolice były kolebką osmańskiego tkactwa dywanów w XV wieku i stopniowo stały się jego centrum. W wyniku kapitulacji, które rozpoczęły się w XVI wieku, ambasadorom przybywającym do kraju przyznano prawo do prowadzenia handlu na terenie Imperium Osmańskiego, dzięki czemu sława dywanów wykroczyła poza jego granice. Szlacheckie rody w Europie zlecały znanym malarzom tworzenie obrazów przedstawiających te dywany, a dywany ukazane na tych dziełach zaczęto nazywać nazwiskami malarzy. Dywany z Usaku, które zyskały ogromne znaczenie za panowania Sulejmana Wspaniałego, zaczęto tkać w nowym stylu dzięki mistrzom tkackim sprowadzonym z Azerbejdżanu. Aby zapobiec utracie oryginalnego charakteru dywanów, wyznaczono anatolijskich muftich, a produkcję poddano kontroli. Z czasem różnorodne wzory zostały przeprojektowane przez malarzy i artystów dekoracyjnych, a dywany zyskały nazwę „dywanów pałacowych”. Dywany z Usaku, często używane w pałacach osmańskich, licznych zamkach w Europie, meczetach i kościołach, stały się czymś więcej niż tylko dywanami — były symbolem prestiżu. W latach 2000. podjęto szczególne działania mające na celu przywrócenie dawnej świetności dywanom z Usaku, będącym zarówno częścią naszego dziedzictwa kulturowego, jak i dziełami sztuki, które zdobyły uznanie na całym świecie, poprzez ponowne rozpoczęcie produkcji usakowskich przędz. Dywany z Usaku, które zapisały się na kartach historii sztuki, zawdzięczają swoją trwałą strukturę i piękny wygląd czystej wełnianej przędzy oraz organicznym barwnikom roślinnym. Zabytkowe dywany z Usaku, które przetrwały do dziś, są eksponowane jako artefakty historyczne w wielu ważnych muzeach w Europie i Turcji.