Metoda produkcji: tkany ręcznie | Podstawa: tkana | Wysokość runa: niska (poniżej 6 mm) | Materiał: wełna | Motyw/Styl: klasyczny | Kolor: wielokolorowy | Kształt: prostokątny | Rodzaj frędzli: proste frędzle || Uszak i jego okolice były w XV wieku kolebką osmańskiego tkactwa dywanów, a z czasem stały się centrum ich produkcji. W wyniku kapitulacji, które rozpoczęły się w XVI wieku, ambasadorom przybywającym do kraju przyznano prawo handlu w granicach Imperium Osmańskiego, dzięki czemu sława dywanów przekroczyła jego granice. Szlacheckie rody w Europie zlecały znanym malarzom tworzenie obrazów przedstawiających te dywany, a dywany ukazane na tych obrazach zaczęto nazywać imionami malarzy. Dywany uszackie, które zyskały ogromne znaczenie za panowania Sulejmana Wspaniałego, zaczęto tkać w nowym stylu dzięki mistrzom tkackim sprowadzonym z Azerbejdżanu. Aby zapobiec utracie oryginalnego charakteru dywanów, mianowano anatolijskich muftich, a proces tkania poddano kontroli. Z biegiem czasu różnorodne wzory zostały przeprojektowane przez miniaturzystów i artystów dekoracyjnych, a dywany zaczęto nazywać dywanami pałacowymi. Dywany uszackie, które zaczęto często wykorzystywać w osmańskich pałacach, licznych zamkach, meczetach i kościołach w Europie, stały się czymś więcej niż tylko dywanami — są symbolami prestiżu. Aby przywrócić dawną świetność dywanom uszackim, które są zarówno częścią naszego dziedzictwa kulturowego, jak i dziełami sztuki, których wartość docenił cały świat, w latach 2000. podjęto szczególne działania na rzecz odrodzenia produkcji uszackich przędz. Dywany uszackie, które zapisały się na kartach historii sztuki, zawdzięczają swoją trwałą strukturę i piękny wygląd przędzy z czystej wełny oraz organicznym barwnikom roślinnym. Historyczne dywany uszackie, które przetrwały do dziś, są eksponowane jako zabytki w wielu ważnych muzeach w Europie i Turcji.